DENTAL TRIBUNE Polish Edition Perspektywy 13 Ryc. 6a Ryc. 6b Ryc. 6c Ryc. 6d Ryc. 6a-d: Dwustronny zgryz krzyżowy u 7-letniego chłopca (a). Zdjęcie rtg z hybrydowym aparatem do RPE in situ (b). Stan po użytkowaniu przez 10 dni: wyeliminowano zgryz krzyżowy, ustabilizowano wysokość zwarcia (c, d). Ryc. 7a Ryc. 7b Ryc. 7c Ryc. 7d Ryc. 7a-d: Zakotwienie kła przy użyciu miniimplantu w przypadkach leczenia wad zgryzu klasy II aparatami stałymi pozwala uniknąć protruzji zębów przednich (tutaj: aparat Williamsa, FORESTADENT). nie w przypadkach, w których istnieje potrzeba dodatkowego zakotwienia. Można wprowadzić w środku łuku zębowego dłuższy implant, o długości 8 lub 10 mm (Ryc. 10b). Od strony mezjalnej i dystalnej miniimplantu powinien być zachowany przynajmniej 1 mm kości. Wynika z tego, że przestrzeń, w którą planujemy wprowadzić miniimplant (o średnicy 1,6 mm) powinna mieć co najmniej 2,6 mm szerokości. Następnie można na główce wszczepu osadzić koronę tymczasową. W razie potrzeby do takiej korony można przymocować zamek ortodontyczny (Ryc. 10c). Ryc. 8a Ryc. 8b Ryc. 8a i b: Miniimplant stabilizuje położenie zębów trzonowych, do których zamocowano aparat FMA Kinzingera. Zapobiega to protruzji przedtrzonowców i zębów przednich (a). Zgryz klasy I po zakończeniu leczenia (b). Perspektywy Kliniczne wykorzystanie miniimplantów pozwala na rozwiązanie wielu problemów. Staje się możliwe przemieszczanie zębów w warunkach, w których wydawało się to nieosiągalne. Jednocześnie miniimplanty pozwalają na udoskonalenie i wsparcie tradycyjnych metod leczenia ortodontycznego. Jednak same śrubki nie wystarczą – niezbędny jest także wyposażenie dodatkowe. Wielu producentów miniimplantów oferuje – obok samych wszczepów i narzędzi do ich wprowadzania – produkty, które ułatwiają ich stosowanie. Kolejna część niniejszego cyklu będzie poświęcona dostępnym przydatnym narzędziom dodatkowym. DT pujące możliwości terapeutyczne: zamaskowanie, stały aparat do leczenia wad klasy II (aparat Herbsta, aparat SUS – Sabbach Universal Spring, Jasper Jumper itp.) albo chirurgiczny zabieg ortognatyczny. Należy koniecznie przedstawić pacjentowi wady i zalety każdej z metod. Wszystkie stałe aparaty do korekty wad zgryzu II klasy – niezależnie od tego, czy wykorzystują śrubę Herbsta, czy zasadę płaszczyzny skośnej – wiążą się z występowaniem tego samego problemu i tymi samymi niepożądanymi efektami ubocznymi. Trzeba liczyć się z ryzykiem protruzji przednich zębów żuchwy i/lub dystalizacji górnych zębów trzonowych. Dzięki biernej stabilizacji przy użyciu 2 miniimplantów (Ryc. 7 i 8) można bez trudu uniknąć tych efektów. Chirurgiczne leczenie ortognatyczne Po leczeniu chirurgicznym, mającym na celu zmianę położenia lub pozycji żuchwy (ze wskazań ortodontycznych albo po urazie), ważne jest utrzymanie stałych relacji przestrzennych między fragmentami kości i zębami w okresie pooperacyjnym. Sprzyja to gojeniu i zapobiega nawrotom. Aparat mocuje się wewnątrzustnie za pomocą elastycznych lub drucianych ligatur międzyszczękowych, w zależności od sytuacji. Kluczowe znaczenie ma wykorzystanie odpowiednich możliwości mocowania w postaci szyny (szyna Schuchardta) lub zamków przyklejanych do zębów. Jeśli użycie takiego rodzaju mocowania jest potrzebne tylko w jednym łuku zębowym lub w jego odcinku, pojawia się wątpliwość, czy dziś – w epoce miniimplantów – musimy unieruchamiać drugi łuk zębowy w celu stabilizacji efektu chirurgicznego. W przypadku użycia miniimplantów w przeciwstawnej szczęce (Ryc. 9) uzyskujemy ten sam efekt, jednak wiąże się to ze znacznie mniejszymi ograniczeniami z punktu widzenia pacjenta. Przygotowanie do leczenia protetycznego W niektórych przypadkach podejmuje się leczenie ortodontyczne w celu optymalnego ustawienia zębów przed planowanym leczeniem protetycznym. Postępowanie ortodontyczne może obejmować m.in. intruzję, prostowanie zębów i otwieranie lub zamykanie przestrzeni. Jak wykazano w niniejszym cyklu artykułów, a także w innych publikacjach, miniimplanty są szczególnie przydatne w tego typu leczeniu. Można je także wykorzystywać jako elementy kotwiące tymczasowe uzupełnienia protetyczne. Jeśli mamy do czynienia z brakami zębowymi (szczególnie w odniesieniu do stałych kłów, Ryc. 10a), a nie została jeszcze zakończona faza wzrostu, tymczasowe zaopatrzenie protetyczne może stanowić problem. Rozwiązaniem alternatywnym jest zastosowanie miniimplantów, szczegól- Kontakt Dr Björn Ludwig Am Bahnhof 54, 56841 Traben-Trarbach, Niemcy Tel.: +49 65 41 81 83 81 Faks: +49 65 41 81 83 94 bludwig@ kieferorthopaediemosel.de Ryc. 9 Ryc. 9: Zastosowanie miniimplantów do zaczepienia gumowych wyciągów międzyszczękowych pozwala na wyeliminowanie konieczności zaczepiania wyciągów o zęby. Ryc. 10a Ryc. 10b Ryc. 10c Ryc. 10d Ryc. 10a-d: Brak zęba 12, który ma zostać uzupełniony koroną opartą na implancie. Pierwszy etap leczenia obejmuje poszerzenie przerwy (a). Wykorzystano główkę wprowadzonej pionowo miniśrubki OrthoEasy (b) do zakotwienia korony tymczasowej zaopatrzonej w zamek, służącej do dalszego poszerzenia przestrzeni (c).